Σύγχρονο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο ή Στασιμότητα στο χθες;

Αυτές τις μέρες όλοι γινόμαστε δέκτες πολλαπλής πληροφόρησης όσον αφορά στα πανεπιστήμια, στον τρόπο εισαγωγής των εν δυνάμει φοιτητών και τέλος στην πανεπιστημιακή φύλαξη, λόγω του νομοσχεδίου που έχει καταθέσει η Υπουργός Παιδείας κυρία Κεραμέως και της πολύ μεγάλης αντίδρασης από την πλευρά της αντιπολίτευσης.

Ας αναλύσουμε το δίλημμα που έχει τεθεί και στο τίτλο του άρθρου μου. Εν τέλει τί πανεπιστήμια θέλουμε και τί εκπαιδευτικά ιδρύματα αξίζουμε;

Πολλές από τις προτάσεις που έχουν συμπεριληφθεί στο νέο νομοσχέδιο ήταν και είναι πάγιες προτάσεις της Δ.Α.Π. – Ν.Δ.Φ.Κ., που τις έχει αποδεχθεί η πλειονότητα των φοιτητών, ο μέσος φοιτητής που έχει έρθει αντιμέτωπος με τα καθημερινά προβλήματα της ανομίας και της παραβατικότητας και μπορεί να αντιληφθεί γιατί πραγματικά πρέπει να υπάρξει πανεπιστημιακή φύλαξη.

Είναι πολύ σημαντικό να βλέπεις μια κυβέρνηση να προσπαθεί να σπάσει τα ταμπού και να μην υπολογίζει το πολιτικό κόστος για το κοινό καλό. Μιλάμε τόσα χρόνια για ελευθέρια λόγου, ποιά ελευθερία λόγου; αφού στην πράξη δεν υπάρχει. Αν εγώ αύριο πάω στο ΟΠΑ (πρώην  ΑΣΣΟΕ) και θελήσω να εκφράσω ελευθέρα τις απόψεις μου, το πιο πιθανό είναι να μην βγω από μέσα. Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε γίνει θεατές στις ιδίες καλοστημένες παραστάσεις. Έχουμε βιώσει επιθέσεις στο Πάντειο, στο ΟΠΑ, έχουμε δει φοιτητές να μην μπορούν να προσέλθουν στα μαθήματά τους γιατί οι γνωστοί άγνωστοι τα είχαν επιλέξει ως ορμητήριά τους ή είχαν αποφασίσει «δημοκρατικά» να πραγματοποιήσουν κατάληψη. Έχουμε δει καθηγητές να δέχονται επιθέσεις είτε χτίζοντάς τους είτε διαπομπεύοντάς τους κρεμώντας τους ταμπέλες. Έχουμε γίνει δέκτες άπειρες φορές καταστροφών των δημόσιων πανεπιστημίων μας. Πανεπιστήμια που συντηρούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό, άρα από τον Έλληνα φορολογούμενο, συνεπώς εμένα, των γονιών μου και όλων όσων όλα αυτά τα χρόνια καταβάλλουν ό,τι είναι απαραίτητο για να έχουμε άξια και ανταγωνιστικά ιδρύματα.

Αλήθεια σε τι διαφέρει ένα δημόσιο πανεπιστήμιο από ένα οποιοδήποτε άλλο δημόσιο κτήριο όπως π.χ. ένα δημόσιο νοσοκομείο που φυλάσσετε; Η απάντηση είναι σε τίποτα. Πολλοί αναφέρουν για πανεπιστημιακή φύλαξη με ιδιωτικές εταιρείες που θα καλούν εκείνες της αστυνομία. Προτείνουν δηλαδή κάτι το οποίο ήδη υπάρχει αλλά τελικά αποδείχθηκε και ανεφάρμοστο και αναποτελεσματικό.

Όλα όσα αναφέρω παραπάνω τα λέω μετά λόγου γνώσης γιατί είμαι ένας φοιτητής που σπούδασε και συνεχίσει να σπουδάζει σε ένα από τα περιφερειακά μας ιδρύματα όπως είναι το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Τέτοιες πράξεις παραβατικότητας και ανομίας έχουμε βιώσει ακόμα και στα περιφερειακά πανεπιστήμια. Σίγουρα όχι στο βαθμό που γίνετε στα μεγάλα αστικά κέντρα, όπως είναι η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, όμως πράξεις καταστροφής δημοσίας περιουσίας ή κατάληψης πανεπιστημιακών χώρων έχουν γίνει και στο δικό μας πολυνησιωτικό ίδρυμα. Τώρα έφτασε η ώρα όλα αυτά να λάβουν τέλος και να έχουμε τα πανεπιστήμια που μας αξίζουν.

Με ελεγχόμενη είσοδο στους χώρους και με τη σωστή πανεπιστημιακή φύλαξη θα καταφέρουμε πλέον το αυτονόητο, ένα πανεπιστήμιο που θα ανήκει στους φοιτητές και τα παρεμβατικά γεγονότα θα εξαλειφθούν.

Η ελάχιστη βάση εισαγωγής και ο συγκεκριμένος αριθμός επιλογής στο μηχανογραφικό, είναι προτάσεις πολύ σημαντικές και πρέπει να γίνουν πράξη. Βλέπουμε τμήματα ανά την Ελλάδα να δέχονται φοιτητές με βαθμό εισαγωγής 5-6.000 μόρια!!! Βάσεις που ρίχνουν το επίπεδο σπουδών και κάνουν τα πτυχία μας μη ανταγωνιστικά σε σχέση με οποιοδήποτε άλλα τμήματα ανά την Ελλάδα ή τον κόσμο.

Καιρός είναι να αποφασίσουμε και να υλοποιήσουμε την μεγάλη μεταρρύθμιση για την αναβάθμιση της παιδείας και να απαιτήσουμε ένα Σύγχρονο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο, ένα ίδρυμα που το έχουμε όλοι ανάγκη, για ένα ανταγωνιστικό πτυχίο, για μία πραγματική εκπαίδευση, για περισσότερα επαγγελματικά δικαιώματα στη πράξη!

Δημητρουλόπουλος Δημήτριος

Γραμματέας Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. Χίου

Προπτυχιακός Φοιτητής στο Tμήμα Ναυτιλίας και Επιχειρηματικών Υπηρεσιών