Στη χαραυγή της ηλεκτροκίνησης

Μπορεί η προχθεσινή ανακοίνωση του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη αναφορικά με την απόφαση της χώρας μας να απαγορεύσει την πώληση νέων αυτοκινήτων με κινητήρες ντίζελ και βενζίνης με χρονικό ορίζοντα το 2030 να έπιασε εξαπίνης πολλούς εξ υμών, εντούτοις τόσο η αγορά αυτοκινήτου (εγχώρια και μη) όσο και οι εταίροι μας στις Βρυξέλλες, δεν πιάστηκαν στον ύπνο. Το αντίθετο μάλιστα, μιας και η διαφαινόμενη εδώ και καιρό μαζική στροφή της αυτοκίνησης προς την ηλεκτροκίνηση -και συνολικά σ’ ένα μοντέλο σύγχρονης κινητικότητας με βιώσιμα χαρακτηριστικά– αποτελεί εδώ και καιρό μέρος μιας σειράς σημαντικών πρωτοβουλιών στον τομέα της ενέργειας που καλείται να υλοποιήσει, και με συγκεκριμένο μάλιστα χρονοδιάγραμμα, κάθε χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ενδεικτικό των αλμάτων που πρέπει να γίνουν όχι μόνο στη χώρα μας, αλλά και στην πλειοψηφία των κρατών της γηραιάς ηπείρου, είναι το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αυτή την περίοδο προετοιμάζεται πυρετωδώς προκειμένου να παρουσιάσει τις θέσεις του σχετικά με τον Κανονισμό Υποδομής Εναλλακτικών Καυσίμων (Alternative Fuels Infrastructure Regulation – AFIR) που πρότεινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον Ιούλιο που μας πέρασε. Στο πλαίσιο αυτό και με σημείο αναφοράς το πλάνο και τις προτάσεις “Fit for 55” της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι μέσες εκπομπές ρύπων των νέων αυτοκινήτων θα πρέπει να μειωθούν έως το 2030 κατά 55% σε σχέση με τα επίπεδα του 2021 και κατά 100% έως το 2035, γεγονός που ουσιαστικά βάζει “τέλος” στην Ευρώπη στα αυτοκίνητα που τροφοδοτούνται με κινητήρες εσωτερικής καύσης.

Επιπρόσθετα, η πρόταση της ΕΕ θα ορίζει επίσης και το καθεστώς που πρέπει κάθε χώρα μέλος να υιοθετήσει όσον αφορά την “ποσότητα” των υποδομών φόρτισης. Προηγούμενες μάλιστα εκτιμήσεις των εμπειρογνωμόνων της Επιτροπής είχαν ήδη δείξει ότι για μείωση του CO2 κατά 50%, απαιτούνται περί τα 6 εκατομμύρια δημόσιοι φορτιστές έως το 2030. Και εδώ η χώρα μας, όπως και πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι, θα πρέπει να επιταχύνουν τις δράσεις τους.

Το ζήτημα των υποδομών, ώστε το ελληνικό κοινό να αγκαλιάσει με θέρμη, και όχι με διστακτικότητα, την ηλεκτροκίνηση, αποτελεί τη μια μεριά του νομίσματος, με τη δεύτερη να αφορά το μέλλον του υπάρχοντος στόλου συμβατικών οχημάτων -που με δεδομένες τις εξελίξεις, μοιραία θα μείνουν εκτός εμπορικού κάδρου. Γιατί -κακά τα ψέματα- ποιος θα είναι διατεθειμένος το 2028, το 2029 ή και μετά το 2030, να αγοράσει στη Ελλάδα ένα μεταχειρισμένο, πλην όμως ρυπογόνο όχημα “παλιάς” τεχνολογίας;

Και εδώ, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση των υποδομών φόρτισης, απαιτούνται απαντήσεις. Αλλά και συγκεκριμένα μέτρα και πρωτοβουλίες.

Πηγή άρθρου και φωτογραφίας: Capital.gr