Ολες οι θεωρίες συνωμοσίας, όσο διαφορετικές και αν είναι, ό,τι και αν υποστηρίζουν, όσους εξωγήινους και αν βάζουν δίπλα μας να τρώνε λαγάνα με ταραμοσαλάτα, έχουν ένα κοινό: Απαντούν στην ανάγκη αυτοϊκανοποίησης του καθενός να πείθει πρώτα τον εαυτό του και μετά τους άλλους ότι είναι ο μόνος που ξέρει την αλήθεια… Χαρακτηριστικό παράδειγμα, από τα χαρακτηριστικότερα δηλαδή, όλη η τερατολογία που αναπτύχθηκε περί δράσης πρακτόρων και προβοκατόρων στα επεισόδια που δεν κατάφεραν, είναι αλήθεια, να αμαυρώσουν το μήνυμα της μεγαλειώδους συγκέντρωσης της περασμένης Παρασκευής.
Δεν έχει σημασία ότι οι ίδιες θεωρίες (προβοκάτσια, ασφαλίτες με πολιτικά) ακούγονται κάθε φορά που οι πορείες τελειώνουν με επεισόδια, τα τελευταία 40 χρόνια, ίσως και περισσότερα. Η πρακτορολογία είναι παλιά συνήθεια της Αριστεράς, που τη μεταγγίζει από γενιά σε γενιά με ανάλογες παραλλαγές και προσαρμογές στις ιδιαιτερότητες κάθε εποχής. Υπάρχει ακόμα πολύς κόσμος που πιστεύει ότι η ΕΛ.ΑΣ. έχει στρατό συνεργαζόμενων που τα σπάνε, για να λειτουργήσουν ως πολιορκητικός κριός των ΜΑΤ. Για να το πιστεύει κανείς αυτό, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Ή ότι έχει παραπλανηθεί ή ότι δεν έχει την παραμικρή ιδέα από το πώς λειτουργεί ο συγκεκριμένος χώρος, αυτός που αυτοσυστήνεται ως «αντιεξουσιαστικός». Αναμιγνύεται κανονικά με τον κόσμο στις διαδηλώσεις και τις πορείες για κάλυψη και εμφανίζεται αυτόνομα αργότερα, όταν θα έχει επιτευχθεί η απόσταση ασφαλείας ταυτόχρονα με τα πρώτα επεισόδια. Οσον αφορά την εικόνα των μπαχαλάκηδων, που έσπαγαν τα μάρμαρα του «Μεγάλη Βρεταννία» και άλλων ξενοδοχείων, και τις κορόνες «γιατί δεν τους συλλαμβάνουν», η απάντηση, χωρίς καμία διάθεση υπεράσπισης της ΕΛ.ΑΣ., είναι ότι τέτοιες αστυνομικές επιχειρήσεις στο πεδίο με διαμαρτυρόμενους πολίτες και μάλιστα σε αριθμό συγκεντρωμένων πρωτόγνωρο για τις τελευταίες δεκαετίες, είναι εύκολο να γίνουν και μάλιστα αναίμακτα. Αλλά μόνο στο Netflix.
Περιθωριακοί, λούμπεν, καταστροφείς από επιλογή ή εθισμό, ακυρωμένοι ή παγιδευμένοι στις ουτοπίες τους, οργανωμένοι χουλιγκάνοι και πολλά άλλα είδη συνευρίσκονται με θύμα την πολύπαθη Αθήνα. Θα μπορούσε να είχε πάει πολύ χειρότερα. Κι αυτός είναι ο σκοπός, ένα ατέλειωτο «κορόνα – γράμματα» κάθε φορά. Η ουσία είναι άλλη. Αν ήμασταν σοβαρή χώρα, με σοβαρό κράτος, το φαινόμενο της συγκεκριμένης σύνθεσης των μπαχαλάκηδων θα είχε τελειώσει προ πολλού…
πηγή e.t.gr