ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ Αντί του «Εμμέτρως πλην σαφώς» Κάποιες σκέψεις σε πεζό λόγο. ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ!

Παρατηρώ τελευταία πολλά ανήλικα παιδιά στην «αγορά εργασίας» σε κάθε είδος δουλειάς σαν βοηθητικό (?) προσωπικό, από την εστίαση μέχρι και σε πολύ πιο δύσκολες εργασίες εκείνες που ακόμα και για τους ενήλικες έχουν χαρακτηριστεί ως . . . «βαρέα και ανθυγιεινά» Και άντε καλά όταν ο πιτσιρικάς βοηθάει τους γονείς του σε μια οικογενειακή επιχείρηση υπάρχει το γνωστό επιχείρημα : «. . . να δει πώς βγαίνει το ψωμί» ή το άλλο : «να ψηθεί στη ζωή. . . » Σε ξένες δουλειές όμως με ποιό δικαίωμα και με ποιές συνθήκες εργασίας απασχολούνται – χρησιμοποιούνται ανήλικα παιδιά? Δεν θα σταθώ στην τυπικά νομική πλευρά της υπόθεσης αλλά στο ανθρώπινο και ηθικό κομμάτι αυτής της α δ ι κ ί α ς και «παραφωνίας » που συμβαίνει στη ζωή, αντικαθιστώντας τις σκέψεις μου με ερωτήσεις, ρητορικές μεν, άρα δεν περιμένω απαντήσεις , εξάλλου όπως και να το κάνουμε απάντηση σοβαρή και υπεύθυνη πάνω σ΄αυτό το τόσο ευαίσθητο θέμα δεν υπάρχει. Για να μη βιαστούν κάποιοι να αραδιάσουν τα γνωστά . . . «εγώ από μωρό έκανα αυτό κι έκανα εκείνο για να βοηθήσω την οικογένεια , ή τα ορφανά αδέρφια μου κλπ,» δέχομαι πως ειδικές περιπτώσεις και εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν που όμως δεν είναι ο κανόνας. Παιδί και ειδικά το καλοκαίρι που κλείνουν τα σχολεία, σημαίνει παιχνίδι, σκανταλιές, ζημιές κι ανεμελιά, εκτός αν υπάρχει κάποιος που πιστεύει πως αυτά έχει καιρό και μπορεί να τα κάνει στα γεράματα ή όταν θα βγει στην σύνταξη! Παιδαγωγικά να απαιτήσουμε από τα παιδιά μας να κάνουν κάτι σαν βοήθεια και εξυπηρέτηση των μεγάλων είναι λογικό , θεμιτό και δίκαιο, επ’ ουδενί όμως δικαιούμαστε να «βαφτίσουμε» τον μικρό μεγάλο και για διάφορους δήθεν λόγους να τον οδηγήσουμε κι ακόμα χειρότερα να τον υποχρεώσουμε να «εργαστεί» Ακόμα κι αν είναι επιλογή του για δικούς του λόγους , πχ. για να βγάζει το χαρτζιλίκι του , εμείς ήρεμα και πειστικά πρέπει να το συζητήσουμε μαζί του καθησυχάζοντας τον ότι θα προσπαθήσουμε να του καλύψουμε όσο μπορούμε τις ανάγκες του για το χαρτζιλίκι, και να του μιλήσουμε στην γλώσσα του για τους πιθανούς κίνδυνους που ίσως θα συναντήσει και κάθε άλλο χρήσιμο και ψυχοφέλημο σκεφτούμε ως γονείς ή γενικά ως μεγαλύτεροι να πούμε σε ένα παιδί που αποφάσισε να κάνει τα πρώτα «επαγγελματικά» βήματά του. Και ν΄αρχίσω τις ερωτήσεις μου πρώτα από εσάς κύριε πρωθυπουργέ: Τα δικά σας παιδιά τα στείλατε να δουλέψουν κάπου, έστω μόνον τα καλοκαίρια, ως ανήλικα, δηλαδή πριν από τα δεκαέξι τους χρόνια? Και δεν λέω να πουλήσουν χαρτομάντιλα στα φανάρια, ή στην λάντζα ενός εστιατορίου αλλά έστω κάπου «αξιοπρεπέστερα» Μη μου απαντάτε άλλα και πριν με ρωτήσετε σας απαντώ πως κι εγώ τους γιούς μου, έτσι όπως κι εσείς τους μεγάλωσα, δηλαδή παρέκαμψα το δήθεν τάχα μου «παιδαγωγικό και εκπαιδευτικό» και δεν επέτρεψα πρώτα σε μένα και μετά στα παιδιά μου να γίνουν, πριν την ώρα τους, «θύματα» του κάθε μαλάκα ή καλού ενήλικα «αφεντικού»

Το κάθε ανήλικο παιδί αυτής της χώρας που κυβερνάτε κύριε πρόεδρε θέλει να ζήσει την παιδική του ζωή με, έστω μικρές δόσεις, γέλιου, ξεγνοιασιάς, παρέας με συνομηλίκους του στη γειτονιά ή και πιο πέρα, όπως σε μια κατασκήνωση, στον προσκοπισμό, ή άλλες δραστηριότητες, θέλει να σκιρτήσει η καρδούλα του από τους πρώτους αθώους έρωτές του, ακόμα – ακόμα και να «παρεκτραπεί» πίνοντας το πρώτο του ποτό αναγουλιάζοντας, ή καπνίζοντας το πρώτο του τσιγάρο . . . βήχοντας, θέλει και δικαιούται να «βυθιστεί » στο κινητό τηλέφωνό του με τις ώρες στέλνοντας και λαμβάνοντας μηνύματα από τους κολλητούς του κλπ. κλπ, πάντα με την διακριτική επιτήρηση και προστασία από την πλευρά μας και ακόμα πιο πάντα εξασφαλίζοντάς του εμείς όσο μπορούμε καλύτερες συνθήκες ένδυσης, υπόδησης, τροφής, στέγασης, μόρφωσης, ανατροφής, χαρτζιλικώματος, με δυό λόγια πλήρη περίθαλψη όσο είναι ανήλικο, άρα εξαρτώμενο από εμάς, μέχρι να έρθει η στιγμή της «μετάβασης» του στην ενηλικίωση, την αρχή της σκληρής, ανταγωνιστικής κι «ανθρωποφάγου» ζωής, που εννοείται πως και πάλι δεν πρέπει να ισχύσει το ανεύθυνο και αποθαρρυντικό: «. . . ενηλικιώθηκες, μεγάλος είσαι πια μπορείς να αναλάβεις τις ευθύνες σου και τον εαυτό σου. . .» αλλά με ευθύνη και πραγματικό νοιάξιμο να του δώσουμε να καταλάβει πως ναι μεν «μεγάλωσε» αλλά εμείς όπως μέχρι εκείνη την στιγμή έτσι και τώρα θα είμαστε δίπλα του για ότι χρειαστεί. Κλείνοντας αυτό το ανεξάντλητο θέμα με τις τεράστιες προεκτάσεις στο βάθος όλων των δομών της κοινωνίας των ανθρώπων, γιατί ή κοινωνία δεν είναι κάτι άλλο από «κρατούντες» ενήλικες που κάποτε υπήρξαν ανήλικοι και ο νοών νοείτω, έρχομαι και πάλι σε σας κύριε πρωθυπουργέ και με φωνή αγωνίας σάς επισημαίνω: Τα παιδιά και τα μάτια σας. Κόψτε από παντού κονδύλια, περιορίστε «προνόμια» και επιδοτήσεις μεγάλων, απολύστε όλους αυτούς τους άσχετους συμβούλους και παρασυμβούλους που έτσι κι αλλιώς ευθύνονται για τα περισσότερα δικά σας «λάθη» και στραφείτε γενναιόδωρα προς στα παιδιά. Ψηφίστε χθες νόμους και διατάξεις για την πάταξη της παράνομης παιδικής «σκλαβιάς» και την παράνομη εργασιακή εκμετάλλευση ανηλίκων. Δημιουργείστε μια ειδική μονάδα προστασίας ανηλίκων που θα περιπολεί και θα επιτηρεί σε όλο το πλάτος και μήκος της χώρας ώστε να προλαμβάνει αυτά που συμβαίνουν σε ανηλίκους καθημερινά . Υποχρεώστε τους μεγάλους στην περίθαλψη και μόρφωση των ανηλίκων και εξασφαλίστε για όλα τα παιδιά ειδικά ψυχαγωγικά προγράμματα, αντί αυτά τα ξενόφερτα τηλεοπτικά ανοσιουργήματα δημιουργώντας ζωντανές εκδηλώσεις – παραστάσεις. Έτσι κι αλλιώς μας έχετε «χαρτογραφημένους (βλέπε φακελωμένους) όλους από χίλιες πλευρές, άρα αφήστε την ψυχρή αριθμητική με τα δήθεν εισοδηματικά κριτήρια και δώστε επιδόματα παιδιού στους γονείς που θέλουν αλλά δεν μπορούν να πάρουν μια σοκολάτα στο παιδί τους γιατί το κάθε παιδί κύριε Μητσοτάκη μαζί με όλα τα άλλα που απαρίθμησα πιο πάνω θέλει και την σοκολάτα του που δεν είναι πολυτέλεια και σας διαβεβαιώνω πως υπάρχουν πάρα- πάρα πολλά παιδιά που δεν έχουν γευθεί σοκολάτα. Καμιά κρίση κύριε πρωθυπουργέ, ούτε οικονομική, ούτε υγειονομική, ενεργειακή και όποια άλλη δεν είναι σημαντικότερη από δύο παιδικά δακρυσμένα μάτια και δύο παιδικά χέρια πληγωμένα από σκληρή δουλειά.

Τέλος για να «πεταχτούμε» και μέχρι τα . . . «ιδρύματα» που φιλοξενούν εγκαταλελειμμένα, ορφανά και άλλες περιπτώσεις μόνων παιδιών, επειδή είναι γνωστά σε όλους μας τι συμβαίνει σε κάποια από αυτά τα ιδρύματα – κολαστήρια κι επειδή η . . . μετάθεση ή η διαθεσιμότητα και οι παρόμοιες «τιμωρίες» γι αυτούς και γι αυτές που τόσα υπέφεραν στα χέρια τους μικρές κι ανυπεράσπιστες αθώες ψυχούλες δεν αποδίδουν δικαιοσύνη ούτε σωφρονίζουν τον κάθε ψυχανώμαλο, σας ζητώ κύριε πρωθυπουργέ μαζί με τους νόμους που θα ψηφίσετε χθες για τα παιδιά ψηφίστε και μια τροποποίηση του νόμου σε κακούργημα για όλους αυτούς τους ακατονόμαστους .