Ομιλία Υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, κ. Νότη Μηταράκη στο συνέδριο του Δικηγορικού Συλλόγου Χίου

Ευχαριστώ και εγώ με την σειρά μου την Πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Χίου, κα Ανθίππη Ζαννάρα και τα Μέλη για την ευγενική τους πρόσκληση. Επέλεξα να τοποθετηθώ για ένα θέμα που δεν έχει πολυσυζητηθεί.

Για το πως η Χίος επέστρεψε μετά την Σφαγή.

Η περίοδος μετά το 1822.

Για τα χρόνια που ακολούθησαν, τις δυσκολίες, την ξενιτιά.

Την εσωτερική μετανάστευση.

Αφορμή για την επιλογή του θέματος αποτελεί ένα κείμενο που έγραψε ο Κώστας Μερούσης.

Αναφερόμενος στον Αντώνη Μπενάκη, ο οποίος ήταν δεκαοχτώ χρονών στις σφαγές της Χίου.

Γράφει ο Κώστας Μερούσης:

« Όταν οι Τούρκοι άρχισαν να επιτίθενται στον άμαχο πληθυσμό, για να σωθεί από το κακό, όπως και πολλοί άλλοι κάτοικοι της πόλης, κατέφυγε με την οικογένειά του στα ενδότερα του νησιού και κρύφτηκαν σε μια σπηλιά. Όμως τους ανακάλυψαν και οι Τούρκοι έβγαλαν τα γιαταγάνια τους για να τους σφάξουν αλλά ένας Τούρκος, παλιός υπηρέτης τους, τον αναγνώρισε και είπε στους υπόλοιπους: «Τούτος είναι δικός μου δούλος, δεν έχει να τον αγγίξετε».

Τον πήρε στο καΐκι του ως μούτσο. Ο Μπενάκης δούλεψε σκληρά μαζί του και αφού μάζεψε πολλά γρόσια, αγόρασε το καΐκι. Άρχισε ταξίδια στην Αλεξάνδρεια, μεταφέροντας εμπορεύματα και γυρεύοντας κάθε φορά τ’ αδέρφιά του τα νεότερα και τις αδερφές του, κοριτσάκια μικρά.