Μόνο με διάσπαση θα αποφύγει τη διάλυση

Ο Τσίπρας θα ήταν «γενναίος» αν είχε παραιτηθεί μετά την ήττα του 2019 και παρέδιδε την ηγεσία. Ετσι θα διατηρούσε ακέραιο το πολιτικό του κεφάλαιο, θα παρέμενε μια χρήσιμη εφεδρεία για την Κεντροαριστερά (για να επιστρέψεις, πρέπει πρώτα να φύγεις) και κυρίως θα διευκόλυνε την ανανέωση του κόμματος και την επιστροφή του στην εξουσία.

Ο Τσίπρας όμως όχι μόνο δεν παραιτήθηκε τότε, αλλά δεν τόλμησε να αλλάξει ούτε πολιτικές, ούτε πρόσωπα στον ΣΥΡΙΖΑ. Επί τέσσερα χρόνια βρισκόταν σε vertigo, αναποφάσιστος ανάμεσα στις αξιώσεις της ακραίας κομματικής βάσης του 3% και τις αναγκαίες προσαρμογές, υιοθετώντας την πιο στείρα και τοξική αντιπολίτευση των τελευταίων δεκαετιών. Αυτή η αλλοπρόσαλλη και αντιφατική τακτική (για στρατηγική δεν μιλάμε) ξεπέρασε κάθε όριο τους τελευταίους μήνες («κυβέρνηση ανοχής», άνοιγμα στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής) και δυστυχώς δεν βρέθηκε κανείς να τον τραβήξει από το μανίκι, να τον συνεφέρει και να τον διασώσει.

Ωστόσο οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ ανοίγουν συνολικά την υπόθεση της Κεντροαριστεράς, με πρώτο ενδιαφερόμενο το ΠΑΣΟΚ. Το ερώτημα «ποιος θα ηγηθεί του πολιτικόυ χώρου» γίνεται πιο άμεσο και πιεστικό απ’ ό,τι υπολόγιζαν στη Χαριλάου Τρικούπη. Παράδειγμα: θα αξιοποιήσει αυτή τη φορά ο Νίκος Ανδρουλάκης τη δεύτερη ευκαιρία που έχει μπροστά του, ή όχι; Απ’ την άλλη, οι διεργασίες στην Κεντροαριστερά θα κρατήσουν χρόνια. Η λογική λέει πως μια τετραετία δεν φθάνει.

Ακόμη κι αν υπάρξουν εύστοχες επιλογές, το ΠΑΣΟΚ από το 12% ή ο ΣΥΡΙΖΑ από το 18% (και εφόσον όλα πάνε καλά) είναι δύσκολο να καλύψουν όλη την απόσταση και να διεκδικήσουν την εξουσία στις επόμενες εκλογές. Αυτό δίνει στον Κυριάκο Μητσοτάκη τον απαιτούμενο χρόνο να υλοποιήσει το πρόγραμμά του και να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις που υποσχέθηκε.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να οδηγήσει τη σημερινή κυβέρνηση σε λάθη ή αλαζονικές συμπεριφορές. Εχει αποδειχθεί ότι ο μεγάλος αντίπαλος κάθε κυβέρνησης δεν είναι η αντιπολίτευση, αλλά η κοινωνία. Και μπορεί η κοινωνία να «φύγει» αμέσως, κι ας μην ξέρει για πού. Ακόμη και για τα άκρα.