Αδύναμες κυβερνήσεις, κακά μαντάτα για την οικονομία

Δεν θέλουν τα κόμματα να αντιληφθούν ότι οι πολίτες που αντιδρούν και δεν ψηφίζουν -περίπου οι μισοί απ’ όσους έχουν δικαίωμα ψήφου- όπως και αυτοί που ψηφίζουν ακραία κόμματα ή ακόμη και γελοία υποκείμενα απλώς δείχνουν την πολύ έντονη αγανάκτησή τους και την απέχθειά τους για τον πολιτικό κόσμο. Γιατί;

Επειδή οι Ελληνες πολιτικοί δεν φρόντισαν και δεν φροντίζουν να αλλάξουν τα πολλά και πολύ κακώς κείμενα.

Και γι’ αυτό δεν έχουν γίνει μέχρι σήμερα. Χρειάζεται συναίνεση όλων για να υπάρξουν αληθινές τομές που θα καθορίσουν τη μελλοντική πορεία της χώρας προς την ανάπτυξη. Ομως τα κόμματα συνεχίζουν να μάχονται μεταξύ τους στο μεταπολιτευτικό μοντέλο και προτιμούν να αθροίζουν όλα μαζί μια μειοψηφία του εκλογικού σώματος, αρκεί να διατηρήσουν τους ψηφοφόρους τους στο «μαντρί» για να νέμονται οι ταγοί τους τα οφέλη της εξουσίας.

Ο καθηγητής Γιώργος Γεραπετρίτης -που ουσιαστικά συνδιοικεί τη χώρα με τον πρωθυπουργό τα τελευταία τέσσερα χρόνια- δήλωσε, ως προσκεκλημένος του Κύκλου Ιδεών του Ευάγγελου Βενιζέλου, ότι θεωρεί την απλή αναλογική επιζήμια για τη χώρα. Η παράδοξη αυτή δήλωση έχει τη βάση της στην πεποίθηση του κ. Γεραπετρίτη ότι τα κόμματα δεν συνεργάζονται σε προγραμματική βάση. Και υπό αυτό το πρίσμα, όταν δηλαδή τα κόμματα αρνούνται να προσδιορίσουν κοινούς εθνικούς στόχους και να συνεργαστούν για την επίτευξή τους, πράγματι δεν έχει νόημα η απλή αναλογική. Το δίκαιο αυτό εκλογικό σύστημα έχει νόημα μόνο όταν υπάρχει διάθεση συνεργασίας των κομμάτων για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων προς όφελος της χώρας.

Δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να σχηματίζονται ετερόκλητες κυβερνήσεις συνεργασίας στο πλαίσιο των οποίων το ένα κόμμα εκβιάζει το άλλο και όλα μαζί ενδιαφέρονται για τη νομή της εξουσίας και τη μεταξύ τους διανομή των κερδών της. Ακόμη γελοιωδέστερο δε είναι το αποτέλεσμα του σχηματισμού κυβερνήσεων με προσωπικότητες (δικαστές ή καθηγητές) που τοποθετούνται στη θέση του πρωθυπουργού, αντί να υπάρχει συνεργασία μεταξύ των πολιτικών αρχηγών και των επιτελείων των κομμάτων. Και όχι μόνο δύο κομμάτων, αλλά όσο το δυνατόν περισσότερων. Μια τέτοια κυβέρνηση πραγματικής συνεργασίας -που υπάρχει μόνο στη διάσταση της φαντασίας- ενδεχομένως να άλλαζε τα πράγματα.

Δυστυχώς, όπως διαμορφώνεται η κατάσταση, θα πάμε σε δεύτερες εκλογές -και δεν αποκλείονται και οι τρίτες- ανάλογα με τη διαμόρφωση των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Το αποτέλεσμα θα είναι τελικά είτε μια αδύναμη αυτοδύναμη κυβέρνηση που δεν θα μπορεί να πραγματοποιήσει μεταρρυθμίσεις, ή κυβερνήσεις συνεργασίας χωρίς προγραμματικές συμφωνίες, ευάλωτες, χωρίς σχέδιο, χωρίς προοπτική.

Αυτό φυσικά δεν είναι καθόλου καλό ούτε για την οικονομία, ούτε για την ανάπτυξη, ούτε για την ασφάλεια της χώρας. Σε ό,τι αφορά την πολυπόθητη απονομή της επενδυτικής βαθμίδας, υπό συνθήκες πολιτικής αβεβαιότητας και αστάθειας μάλλον θα πρέπει να την ξεχάσουμε για φέτος.

Το πολιτικό μέλλον μας δεν διαφαίνεται σταθερό, συνεπώς οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται σε ένα πλήθος τομέων, όπως η Δικαιοσύνη, η παιδεία, η γραφειοκρατία, η προστασία του πολίτη, αλλά και οι οικονομικές μεταρρυθμίσεις που θα διαμόρφωναν ένα περιβάλλον αύξησης της ανταγωνιστικότητάς μας διεθνώς, ένα πιο φιλικό επιχειρηματικό περιβάλλον και πραγματικές επενδύσεις από εγχώριους, πρωτίστως, και ξένους, δευτερευόντως, επιχειρηματίες που θα εξασφάλιζαν αύξηση των μόνιμων θέσεων εργασίας και διαρκή ροή εισοδήματος δεν θα γίνουν τα επόμενα χρόνια.

Η χώρα θα συνεχίσει να βολοδέρνει εξαιτίας των πολιτικών κομμάτων που αρνούνται να εκσυγχρονιστούν και να συνεργαστούν προς όφελος της χώρας.