Το «μαύρο κουτί» των καταστροφών δείχνει τις λύσεις

Οταν ο Χρήστος Στυλιανίδης εισηγήθηκε το κλείσιμο του Κηφισού στη διάρκεια του «Μπάλλου» από το ύψος της παραλιακής μέχρι τη Μεταμόρφωση καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας, κάποιοι τον έλεγαν υπερβολικό. Αποδείχθηκε εκ των υστέρων ότι καλώς εισηγήθηκε και καλώς εισακούσθηκε.

Γράφει η Δέσποινα Κονταράκη

Τη στιγμή της κρίσης βέβαια κανείς δεν έχει την ψυχραιμία, ούτε τη διάθεση να είναι δίκαιος. Οταν κάποιος δεν μπορεί να φθάσει εγκαίρως στο νοσοκομείο ή κινδυνεύει από κρυοπαγήματα στο αυτοκίνητό του, δεν ενδιαφέρεται ούτε για την κλιματική αλλαγή ούτε για τον πολυκερματισμό των κρατικών υπηρεσιών. Τον νοιάζει η στιγμή που κινδύνευσε. Αλλά αυτά ισχύουν για τους πολίτες, όχι για τους κυβερνώντες. Ενα ώριμο πολιτικό σύστημα οφείλει να διαθέτει ψυχραιμία και αίσθημα δικαίου. Διότι μόνο αν εξετάσει αντικειμενικά, σε βάθος και με την απαιτούμενη απόσταση τα πράγματα που πήγαν στραβά, θα μπορέσει να τα διορθώσει την επόμενη ημέρα. Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που σαρώνουν τον πλανήτη έχουν πολλαπλάσια καταστροφικά αποτελέσματα γιατί χτυπούν σε υποδομές που είναι φτιαγμένες με υλικά και σκεπτικό περασμένων δεκαετιών.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έδειξε από την πρώτη στιγμή πως στα θέματα πολιτικής προστασίας δεν θα λαϊκίσει, ούτε θα κλείσει τα μάτια στις χρόνιες παθογένειες του κρατικού μηχανισμού που παραλύουν τη δημόσια ζωή. Απέδειξε πως έχει ενσυναίσθηση και ειλικρίνεια και μιλά ανοικτά στον ελληνικό λαό για τις παραλείψεις που υπήρξαν και τις ευθύνες που πρέπει να αποδοθούν. Ομως, ούτε να γκρεμίσει πόλεις μπορεί ούτε να ξαναχτίσει δρόμους από την αρχή. Αυτό που μπορεί να κάνει είναι να συνεχίσει στο δρόμο που χάραξε, εμμένοντας στις νομοθετικές, θεσμικές και διοικητικές πρωτοβουλίες που έχει ξεκινήσει και προχωρώντας τάχιστα σε δομικές αλλαγές για τη θωράκιση της χώρας και την προστασία των πολιτών.