Οι «χωριάτικες κουτοπονηριές» του Στέφανου και ο Δραγασάκης

Ας αρχίσουμε από τα εύκολα και τα πιο ανάλαφρα: τη ΔΕΘ. Ο ερίτιμος κύριος Κασσελάκης έχει δηλώσει ότι έχει τόσα πολλά χρήματα που δεν χρειάζεται να ξαναδουλέψει στη ζωή του. Όμως του λείπουν δύο χιλιάρικα (αεροπορικά εισιτήρια, ξενοδοχείο και φαγητό) για να πάει στη Θεσσαλονίκη και να μιλήσει στις παραγωγικές τάξεις της χώρας. Αστεία πράγματα. Όταν ρωτήσαμε «γιατί το κάνει;» η απάντηση ήταν «χωριάτικες κουτοπονηριές». Για να δικαιολογήσει την περικοπή της χρηματοδότησης σε «Αυγή» και «Κόκκινο» καταφεύγει στο πράγματι παιδιάστικο και αστείο επιχείρημα «το ταμείον είναι τόσο μείον που ούτε εγώ δεν μπορώ να πάω στη ΔΕΘ». Βέβαια, στη ΔΕΘ θα πάει. Και θα μιλήσει στις παραγωγικές τάξεις. Αν δεν πήγαινε θα ήταν καλύτερα να το έκλεινε το μαγαζί. Συνέντευξη τύπου θα μπορούσε να μην κάνει, ομιλία όμως -και μάλιστα σε λάϊβ μετάδοση σε ολόκληρη τη χώρα- για το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ είναι μια ευκαιρία που δεν την αφήνει κανείς. Θα ήταν αυτοκτονικό να γυρίσει την πλάτη στην επιχειρηματική, και όχι μόνον, ηγεσία της χώρας και στις διεθνείς αντιπροσωπείες. Και δεν θα το κάνει. Απλώς η παρόλα «δεν πάω ΔΕΘ επειδή δεν έχω λεφτά» το μόνο που κατάφερε ήταν αφενός να ενισχύσει την εικόνα ελαφρότητας που εκπέμπει η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης και αφετέρου να εξοργίσει τους βουλευτές και τα (εναπομείναντα, έστω λίγα) σοβαρά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.

Το τρίτο επεισόδιο, «ο Πολλάκης», έδειξε ότι ο βασιλιάς εκτός από φουκαράς και αδύναμος είναι και τσίτσιδος. Χωρίς κανένα -έστω ελαφρό ή και διαφανές- ρούχο που στην ούγια να γράφει ένα εκ των «ηθική», «αξιοπρέπεια» «αισθητική» ή έστω «αξιακός κώδικας» και «πολιτικός πολιτισμός». Είπε ο Πολλάκης στην Συρεγγέλα, τη γενική γραμματέα της ΝΔ, «βούλωσ’ το!» και έσπευσε να της ζητήσει συγγνώμη ο Κασσελάκης. Συμφώνησε ο Stefanos στην Πολιτική Γραμματεία με τους αντιφρονούντες ότι η συμπεριφορά Πολλάκη ήταν απαράδεκτη και σεξιστική, αλλά έκανε …μούγκα στη στρούγκα όταν ο βουλευτής Χανίων βγήκε στην επίθεση λέγοντας πως όχι μόνον δεν ζητάει συγγνώμη, αλλά και ότι η συμπεριφορά του ήταν σωστή και καθωσπρέπει. Ο Κασσελάκης έκανε πως δεν άκουσε και θεώρησε το άδειασμά του από τον Πολλάκη ως ψιχάλα και όχι ως φτύσιμο. Ενώ δηλώνει ότι δεν του ταιριάζει αισθητικά και πολιτικά ο Πολλάκης εν τούτοις ανέχεται τη συμπεριφορά και τα λεγόμενά του. Προφανώς τον φοβάται. Αφενός επειδή είναι ο μόνος που τον ξέρει από την καλή και την ανάποδη αφού ήταν και ο πρώτος που τον στήριξε για την ηγεσία της Κουμουνδούρου. Και αφετέρου, το κυριότερο, φοβάται μην του φύγει και φτιάξει -είναι και ο μόνος που μπορεί να το κάνει και να πιάσει το όριο του 3%- ένα λαϊκίστικο κόμμα, τους πολλακιστές, που στην αντιπαράθεση κερδίζουν κατά κράτος τους Kasselistas.

Και ερχόμαστε τώρα στο τέταρτο επεισόδιο, τον «Δραγασάκη». Ο αντιπρόεδρος των κυβερνήσεων Τσίπρα ήταν να φύγει τον Δεκέμβριο, αλλά τότε άκουσε τον Αλέξη που του είπε να περιμένουν μέχρι τις ευρωεκλογές. Τώρα πάντως δεν άκουσε το: «Περίμενε μέχρι τον Σεπτέμβρη» που του είπε. Ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ένα από τα πρόσωπα με τα οποία συνομίλησε ο Δραγασάκης πριν δώσει στη δημοσιότητα την επιστολή αποχώρησής του από τον ΣΥΡΙΖΑ, από το κόμμα του οποίου υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος. Η φράση «περίμενε μέχρι τον Σεπτέμβρη» διατυπώνεται ολοένα και πιο συχνά από τους αντιφρονούντες στον ΣΥΡΙΖΑ. Πιθανότατα, η διάσπαση θα έλθει ενωρίτερα και όχι όπως προβλέπουν οι περισσότεροι στο συνέδριο, τον Οκτώβριο. Ενδεχομένως, θέλουν να προλάβουν τον Κασσελάκη και τη νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Θέλουν αφενός να αποσυνδέσουν τη στρατηγική τους από τα όσα εις βάρος τους ετοιμάζουν οι Kasselistas στο συνέδριο και αφετέρου επιθυμούν πριν την εκλογή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ να είναι διακριτός και ο αριστερός πόλος του ΣΥΡΙΖΑ που θα μπορούσε (μαζί με τη Νέα Αριστερά, τον «Κόσμο» του Πέτρου Κόκκαλη και το ΠΑΣΟΚ υπό τη νέα του ηγεσία) να μετάσχει στις διαδικασίες αναδιοργάνωσης της Προοδευτικής Παράταξης, της ευρύτερης Κεντρο-Αριστεράς ή στο «μαζικό, λαϊκό, αριστερό κόμμα» για το οποίο κάνει λόγο στην επιστολή του ο Γιάννης Δραγασάκης.

Ο αήθης τρόπος με τον οποίον απάντησε στον Δραγασάκη η Κουμουνδούρου -προσπάθησε να τον ταυτίσει με τραπεζικά και ενεργειακά συμφέροντα- συνεπικουρούμενη από τον Πολλάκη και τον Βαγγέλη Αντώναρο, μάλλον επιβεβαίωσε την εκτίμηση του ιστορικού στελέχους της Αριστεράς ότι «στον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, συντελείται μια διαδικασία φθοράς, και όχι δημιουργίας, με πρώτο θύμα την ιστορία του, το έργο του, την ηθικό-πολιτική ακεραιότητά του» και πως «με την παρούσα ηγεσία, δεν μπορεί να επιλύσει προβλήματα ταυτότητας, στρατηγικής και δημοκρατικής λειτουργίας». Και οπωσδήποτε προσθέτει επιχειρήματα σε όσους υποστηρίζουν πως η νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με τα καμώματά της (τη συμπεριφορά και τα λεγόμενά της) ευτελίζει την Αριστερά και συντελεί στην εξωθένωσή της. Σημειώνουμε πως η παρότρυνση Δραγασάκη για την ανάληψη πρωτοβουλιών προκειμένου «να υπάρξει ένα νέο μαζικό, λαϊκό κόμμα της Αριστεράς, από τη ριζοσπαστική αριστερά ως την αριστερή σοσιαλδημοκρατία και μια προοδευτική εναλλακτική στο πρόβλημα της διακυβέρνησης της χώρας» δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως ο πυροβολισμός του αφέτη για την ίδρυση νέου κόμματος. Όπως ο ίδιος διευκρινίζει στους συνομιλητές του, δεν προαναγγέλει νέο κόμμα, αλλά επισημαίνει την αναγκαιότητα να δημιουργηθούν επιτροπές και να αναληφθούν πρωτοβουλίες διαλόγου και κοινής δράσης επειδή συσσωρεύονται μεγάλα προβλήματα που απαιτούν προοδευτικές λύσεις.

Κατά τον Δραγασάκη η αριστερά για να ξαναγίνει κυβερνώσα παράταξη θα πρέπει να επικεντρωθεί στη «μεγάλη εικόνα» της Ελλάδας και της Ευρώπης. Μπορεί να επανέλθει στα κυβερνητικά έδρανα μόνον «αν υπάρξει σχέδιο και στρατηγική για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου και της άνισης αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου». Χωρίς αυτά «η χώρα θα οδηγηθεί σε νέα αδιέξοδα και η κοινωνία σε νέα φτωχοποίηση». Κατά κάποιο τρόπο ο Δραγασάκης ζητά να επαναληφθεί ο τρόπος με τον οποίον, την περίοδο 2012-2015, απέκτησε κυβερνητική δυναμική ο ΣΥΡΙΖΑ. Η δημιουργία κόμματος είναι ο ορίζοντας και όχι το άμεσο καθήκον.

Με αυτό συμφωνούν οι εναπομείναντες αριστεροί στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ορισμένοι εξ αυτών βιάζονται και πιέζουν τον Τσίπρα να εγκαταλείψει τη στάση της παθητικής διαμαρτυρίας και να αναλάβει αν όχι τον Σεπτέμβριο το αργότερο μέχρι τον Νοέμβριο, δηλαδή αμέσως μετά το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και την εκλογή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ, πρωτοβουλία αναδιοργάνωσης της Προοδευτικής Παράταξης. Η εντύπωση που σχηματίζουν οι συνομιλητές του Τσίπρα είναι ότι ο Αλέξης δεν δίνει εντολή, αλλά και δεν αντιτίθεται στη γραμμή εξόδου. Κατανοεί, όπως λένε, τα θέματα προσωπικής αξιοπρέπειας και πολιτικής αντοχής όσων φεύγουν ή ετοιμαζονται να φύγουν, όμως δεν είναι αυτός που έδωσε την εντολή «τους ζυγούς λύσατε» παρότι κάποιοι Kasselistas διατείνονται μετ’ επιτάσως ότι είναι ο Τσίπρας που τα υποκινεί όλα αυτά προκειμένου σε κατάλληλο χρόνο να επιστρέψει ως παράκλητος του, κατά Δραγασάκη, μαζικού, λαϊκού κόμματος και το οποίο ο Αλέξης είχε περιγράψει, πριν ένα μήνα, στο συνέδριο του Ινστιτούτου του στο Ωδείο Αθηνών.

Μεταξύ των αντιφρονούντων υπάρχουν όμως και οι ανυπόμονοι. Αυτοί θεωρούν πως πρέπει να χωρίσουν τα τσανάκια τους με το «κόμμα Κασσελάκη» νωρίτερα, τον Σεπτέμβριο. Να έχουν αυτοί την πρωτοβουλία των εξελίξεων και να μην κατηγορηθούν, όπως οι νεοαριστεροί, ότι φεύγουν επειδή ηττήθηκαν στο συνέδριο. Εξάλλου, γνωρίζουν πως ο Κασσελάκης, ακόμη κι αν προκληθεί, δεν πρόκειται να συμφωνήσει σε εκλογή νέας ηγεσίας, αλλά στο συνέδριο θα ζητήσει, και πιθανότατα θα το κερδίσει, η θητεία του να μην λήξει τον Σεπτέμβριο του 2026, όπως προβλέπει το Καταστατικό, αλλά μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2027. Σε κάθε περίπτωση οι αντιφρονούντες δίνουν ραντεβού για τον Σεπτέμβριο. Αν θα είναι και στα …γουναράδικα, με θανατηφόρο εμφύλιο δηλαδή, θα το δούμε. Πάντως, ο Αύγουστος, εκτός δραματικού απροόπτου, θα κυλήσει ήρεμα για τον Κασσελάκη. Ακόμη και η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, εφόσον γίνει-είναι προγραμματισμένη για τις 25 Ιουλίου-, θα είναι σχετικά ήρεμη αφού όσα ήταν να ειπωθούν ελέχθησαν στην Πολτική Γραμματεία και την Κεντρική Επιτροπή. Και στην Κουμουνδούρου, εδώ που έφθασαν τα πράγματα, η επανάληψη δεν είναι μήτηρ μαθήσεις, αλλά προκαλεί χασμουρητά και αφόρητη πλήξη λόγω του πολιτικού αναλφαβητισμού του πατρός-αφέντη της.

Τι να πει κάποιος. Θα ήταν τραγωδία αν ο ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς μετατρέπονταν σε ένα είδος «μαθητιώσας παιδικής συμμορίας» που αλλάζει συνεχώς και κατά το δοκούν τα γκολπόστ και τους κανόνες λειτουργίας. Το σίγουρο είναι ότι ο Κασσελάκης, εκτός από τα παραδοσιακά και ιστορικά στελέχη, χάνει και τη βάση του ΣΥΡΙΖΑ που μέχρι και τις ευρωεκλογές ήταν μαζί του. Στις συσκέψεις, ανά την επικράτεια, που κάνουν οι αντιφρονούντες οι μισοί από αυτούς που συμμετέχουν δηλώνουν ότι είχαν ψηφίσει Κασσελάκη στην πρώτη ψηφοφορία για εκλογή αρχηγού. Όχι στη δεύτερη, στην πρώτη. Από τη στιγμή που ο Stefanos άρχισε τις επιθέσεις στον Αλέξη πέρασαν απέναντι και μάλιστα σκληρά. Προφανώς αρκετοί εξ αυτών που τον ψήφισαν είχαν πειστεί ότι όντως τον «φύτεψε» ο Αλέξης, όπως έλεγε τότε ο Στέφανος. Και τώρα που διαπιστώνουν ότι δεν είναι έτσι τον εγκαταλείπουν. Γι’ αυτό και δεν θέλει πλέον δημοψηφίσματα, όπως τον προκάλεσαν στην Πολιτική Γραμματεία οι αντιφρονούντες, αλλά ενστερνίζεται το δόγμα Πολλάκη: Αποφασίζομεν και Διατάσσομεν.

Περιμένοντας τα επόμενα επεισόδια ευχόμεθα να δροσίσει, μήπως στην Κουμουνδούρου συνέλθουν από τον εσωκομματικό καύσωνα και ασχοληθούν με τον πραγματικό και τις επιπτώσεις -άμεσες και στρατηγικές- στην φύση, την παραγωγή, την οικονομία, την κοινωνία και τους πολίτες. Έως τότε και μέχρι να έλθουν εις γάμου κοινωνία, στις 28 Αυγούστου, ο Stefanos με τον Tyler το μόνο που μπορούμε να τους πούμε είναι …σπολλάτη.